Grzegorz Turnau

Grzegorz Turnau jest jedynym artystą młodego pokolenia, który kontynuuje - w linii prostej - wspaniałą tradycję krakowskiej piosenki literackiej, krocząc śladem artystów tej rangi, co Jan Kanty Pawluśkiewicz czy Marek Grechuta. Ale ten poeta, kompozytor, pianista i aranżer wypracował łatwo rozpoznawalny, indywidualny styl, charakteryzujący się precyzją kompozycyjną i nienagannym, eleganckim wykonawstwem, wyróżniającym się zwłaszcza w partiach wokalnych.

Zespół Grzegorza Turnaua, obok wybijającej się sekcji smyczkowej, zwraca uwagę wyeksponowaną partią oboju oraz wirtuozowskim akompaniamentem fortepianowym samego lidera. Obok tekstów własnych artysta śpiewa wiersze starannie wybranych poetów, m.in. Michała Zabłockiego (również reżysera teledysków), Ewy Lipskiej, Wiesława Dymnego i L. A. Moczulskiego.

Romans z muzyką rozpoczął w najmłodszych latach, ale o mało nie skończył się on rozwodem. Uczył się gry na fortepianie od 6 do 13 roku życia w szkole muzycznej.
Potem na rok wyjechał z rodziną do Anglii i w jego muzycznej edukacji nastąpiła przerwa, której zawdzięczał to, że po raz pierwszy... zaczął grać z przyjemnością.
Powie później, że "szkoła muzyczna nie zdążyła zabić jego pasji do muzyki".
Był w Anglii, kiedy w Nowym Jorku, w grudniu 1980 roku, zginął John Lennon. Cały świat ogarnęło szaleństwo na punkcie The Beatles i Grzegorz Turnau odkrywał od początku muzykę popularną. "Uwolniony od rygoru szkoły" samodzielnie zagrał na fortepianie pierwszą piosenkę i było to - nadawane przez wszystkie stacje radiowe - Imagine.

Po powrocie do Krakowa kontynuował naukę w V Liceum Ogólnokształcącym i do szkoły muzycznej już nie wrócił. Marzył o zostaniu aktorem, a w jego liceum działał prężny teatr szkolny. Na szczęście dla nas (czyli jego wielbicieli), wykorzystano tam jego umiejętności pianistyczne - został kierownikiem muzycznym koła teatralnego i już nigdy nie zagrał roli dramatycznej. Ale fascynację teatrem zachował na zawsze.

Choć wyrastał w Krakowie, nie twierdzi, że nasiąkał od najmłodszych lat artystyczną atmosferą bohemy.

Ale spotkał na swej drodze ważną postać, pierwszy autorytet - był nim pisarz i legendarny tłumacz, Maciej Słomczyński. To on zaprezentował młodemu człowiekowi niezwykły tom wierszy, który właśnie tłumaczył, "Muzyka kameralną" Jamesa Joyce'a. Grzegorz Turnau zareagował entuzjastycznie i... twórczo - napisał muzykę do całego cyklu, a jej amatorskie nagranie trafiło do rąk Słomczyńskiego.
Autorytet pisarza zdecydował - ambitny, młody twórca, dowiedział się od niego, że jest na właściwej drodze i postanowił pisać muzykę do wierszy. Także do własnych.

\

Młodzieńcza fascynacja Grzegorza Turnaua twórczością i postacią Marka Grechuty zaowocowała albumem "Historia pewnej podróży", na którym słyszymy nowe, często zaskakujące interpretacje klasycznych piosenek (m.in. "Korowód", "Motorek", "Wędrówka", "Zadymka", "Gdziekolwiek"), a także mniej znane utwory Grechuty w dojrzałym, turnauowskim brzmieniu (m.in. "Skąd przychodzimy", "Lanckorona", "Nie wiem o trawie").
 
Artysta, który rozpoczynał swoją wędrówkę od podziwiania występów Grechuty w krakowskiej Piwnicy Pod Różą, składa hołd swojemu mistrzowi w formie prawdziwej płyty "drogi": wszystkie teksty na tym albumie eksponują motyw wędrówki i podróży jako metafory ludzkiego losu. Dynamiczna i chwilami bardzo nostalgiczna płyta ukazała się 24 listopada 2006r.

Śledząc imponujący dorobek artystyczny Grzegorza Turnaua nie należy zapominać o jego młodym wieku. Ten wszechstronnie utalentowany twórca - piosenkarz, pianista, kompozytor, autor tekstów - dopiero zaczął nas zaskakiwać i możemy być pewni, że jego obecność w polskim życiu artystycznym będzie trwała, długa i konsekwentna.

źródło turnau.com.pl